Gdańsk

Formy ochrony przyrody

Rezerwaty przyrody:

  • Nazwa : Źródliska Ewy (1983 r.)
    • Lokalizacja: fragment kompleksu leśnego Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego (na wysokości Oliwy)
    • Wielkość: 12,04 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      Jest to rezerwat leśny. Celem jego utworzenia jest ochrona naturalnych zbiorowisk łęgowych i ziołoroślowo - szuwarowych.
  • Nazwa : Ptasi Raj (1959 r.)
    • Lokalizacja: przy ujściu Wisły Śmiałej (po jej stronie prawobrzeżnej), na terenie Wyspy Sobieszewskiej. Aktualnie wchodzi on w granice Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyspy Sobieszewskiej.
    • Wielkość: 198,07 ha.
    • Główne walory przyrodnicze:
      Jest to rezerwat faunistyczny. Celem utworzenia rezerwatu jest ochrona ostoi ptactwa wodnego i błotnego.
  • Nazwa : Mewia Łacha (1991 r.)
    • Lokalizacja: obejmuje swym zasięgiem stożek ujściowy Przekopu Wisły po obu stronach rzeki. Na obszarze administracyjnym Gdańska znajduje się część lewobrzeżna rezerwatu, położona na terenie Wyspy Sobieszewskiej.
      W tej chwili znajduje się on w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyspy Sobieszewskiej.
    • Wielkość: 18,91 ha.
    • Główne walory przyrodnicze:
      Jest to rezerwat faunistyczny (awifaunistyczny). Został on utworzony w celu ochrony kolonii lęgowych rybitw oraz miejsc bytowania ptaków siewkowatych, blaszkodziobych i rybitw w okresach ich wędrówek.

Park krajobrazowy:

  • Nazwa : Trójmiejski Park Krajobrazowy (1979 r.)
    • Lokalizacja: krawędź wysoczyzny morenowej od strony płd - zach. obrzeży miasta Gdańska
    • Wielkość: 2.450 ha (w mieście Gdańsk)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Przedmiotem ochrony jest specyficzna rzeźba terenu oraz szata roślinna.

Obszary chronionego krajobrazu:

  • Nazwa : Obszar Chronionego Krajobrazu Wyspy Sobieszewskiej (1994 r.)
    • Lokalizacja: obejmuje fragment Mierzei Wiślanej na całej jej szerokości,
    • Wielkość: 1 228 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      rezerwaty Ptasi Raj i Mewia Łacha.
  • Nazwa : Otomiński Obszar Chronionego Krajobrazu (1994 r.)
    • Lokalizacja: obejmuje tereny położone częściowo na terenie miasta Gdańska, częściowo na obszarze gminy Kolbudy. W granicach administracyjnie należących do Gdańska znajduje się północno-zachodnia część tego obszaru.
    • Wielkość: 1.762 ha (w mieście Gdańsk)
    • Główne walory przyrodnicze
      Teren ten został wydzielony pod ochronę ze względu na zwarty kompleks leśny, który wraz z jeziorem Otomińskim jest miejscem intensywnej turystyki i rekreacji. Obejmuje on kompleks tzw. lasów smęgorzyńskich położonych pomiędzy terenami rolniczymi i zabudową osad (osiedli) Kiełpino Górne i Smęgorzyno (na północy) oraz Sulmin i Niestępowo (na południu).
  • Nazwa : Obszar Chronionego Krajobrazu Żuław Gdańskich (1994 r.)
    • Lokalizacja: obejmuje całe Żuławy Gdańskie z wyjątkiem ich północno-zachodniego fragmentu zajętego przez tereny przemysłowo-składowe i zabudowę mieszkaniową Gdańska. Na terenie Gdańska znajdują się północne fragmenty tego obszaru
    • Wielkość: 1.051 ha (w mieście Gdańsk)
    • Główne walory przyrodnicze
      Podstawowym walorem krajobrazu jest silnie rozbudowana sieć hydrologiczna oraz unikatowe w Polsce powierzchnie budowane przez namuły Wisły. Chroni się tu charakterystyczny krajobraz kulturowy Żuław. Do cennych elementów przyrodniczych należą: względnie naturalne i półnaturalne zbiorowiska łąkowe i szuwarowe, które zachowały się lokalnie wzdłuż cieków, rowów melioracyjnych i w starorzeczach; wszelkiego rodzaju zakrzewienia i zadrzewienia śródpolne najczęściej ciągnące się wzdłuż rowów melioracyjnych i cieków; także zadrzewienia przyzagrodowe.

Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju

  • Na terenie administracyjnym Gdańska występuje 150 pomników przyrody. Za pomniki przyrody uznano: 112 sztuk pojedynczych drzew, 26 grup drzew, 1 aleję i 9 głazów narzutowych, 2 pomniki powierzchniowe. Wśród drzew pomnikowych najczęściej spotykane są buki i dęby.

Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe

  • Nazwa : "Dolina Potoku Oruńskiego" (1999 r.)
    • Lokalizacja: obejmuje obszar Doliny Potoku Oruńskiego z zabytkowym parkiem - Gdańsk - Orunia
    • Wielkość: 82,83 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Został utworzony w celu zachowania unikatowego charakteru przyrodniczo - krajobrazowego doliny erozyjnej w strefie krawędziowej Wysoczyzny Gdańskiej, a zwłaszcza zachowanie w niezmienionej formie takich jej elementów, jak ciek, sterasowane zbocza po dawnej uprawie rolniczej i specyficzna szata roślinna.
  • Nazwa : "Dolina Strzyży" (2001 r.)
    • Lokalizacja: obejmuje obszar Doliny Strzyży w Gdańsku, w otulinie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, sięgający do obwodnicy Trójmiasta, ograniczony od strony południowej nasypem kolejowym do Kokoszek
    • Wielkość: 381 ha.
    • Główne walory przyrodnicze
      Został utworzony w celu zachowania wyjątkowych walorów krajobrazowych terenu oraz bogatej szaty roślinnej przy jednoczesnym wdrażaniu zasady budowania ciągłości struktur przyrodniczych.

Użytki ekologiczne

  • Nazwa : "Fort Nocek" (1996 r.)
    • Lokalizacja: Forty Napoleońskie przy ul. 3 Maja w Gdańsku /nad dworcem PKS/
    • Wielkość: 1,2 ha
    • Został utworzony w celu zabezpieczenia stanowiska hibernacji nietoperzy.
  • Nazwa : "Murawy kserotermiczne w Dolinie Potoku Oruńskiego" (1999 r.)
    • Lokalizacja: fragmentu doliny Potoku Oruńskiego
    • Wielkość: 2,895 ha
    • Został utworzony w celu zabezpieczenia istnienia płatów muraw kserotermicznych wraz z bogactwem ich flory i fauny.
  • Nazwa : "Oliwskie Nocki" (2001 r.)
    • Lokalizacja: działka nr 313 obr. 10 - przy ul. Podhalańskiej 13 w Gdańsku.
    • Wielkość: 0,07 ha
    • Został utworzony w celu zabezpieczenia stanowiska hibernacji nietoperzy.
  • Nazwa : "Luneta z Pasikonikiem" /2001 r./
    • Lokalizacja: działka nr 566/3 obr. 67 - przy ul. Dąbrowskiego na terenie Fortów Napoleońskich w Gdańsku.
    • Wielkość: 0,94 ha
    • Został utworzony w celu zabezpieczenia płatu nie użytkowanej roślinności ze stanowiskami rzadkich i chronionych gatunków zwierząt.
      Uzupełniająca informacja znajduje się na stronie: www.gdansk.pl - strona główna Vademecum turysty
Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000

PLB220004  UJŚCIE WISŁY
Typ Ostoi   J
Powierzchnia  1748.116 ha

Obszar obejmuje znaczny fragment zewnętrznej delty Wisły, od nieczynnego obecnie ujścia Wisły Śmiałej na zachodzie, po aktualne ujście Wisły Przekopu i jego okolice - tak lądowe, jak i morskie, na wschodzie. Do obszaru włączono 12-kilometrowy pas wybrzeża Wyspy Sobieszewskiej, łączący oba ujścia oraz przyujściowy odcinek głównego koryta Wisły, tzw. Wisłę Przekop, wraz z jej międzywalem, o długości ok. 6 km, rozciągający się od morza, na północy, do miejscowości Przegalina, na południu. Zachodni kraniec obszaru stanowi rezerwat Ptasi Raj, wschodni - rezerwat Mewia Łacha. Obszar należy do mezoregionu Mierzeja Wiślana i tylko jego południowy kraniec wchodzi na teren mezoregionu Żuław Wiślanych. W obu rezerwatach występuje mozaika siedlisk, obejmująca przymorskie, płytkie, słodkowodne jeziora, rozległe płaty szuwaru trzcinowego, występującego w przybrzeżnej strefie jezior oraz na dawnych łąkach słonoroślowych (Ptasi Raj), oraz piaszczyste mierzeje, odcinające jeziora od Bałtyku. Znaczne fragmenty terenu zajmują wydmy, pokryte typową roślinnością wydmy białej lub szarej, w wielu miejscach porośniętej różnowiekowymi uprawami sosnowymi, ze znaczną domieszką drzew liściastych. Znaczną część rezerwatu Mewia Łacha zajmuje wysokopienny las mieszany, zaś rezerwatu Ptasi Raj uprawa olchy, założona na dawnych łąkach słonoroślowych, obecnie zanikająca i przechodząca w zbiorowiska krzewiasto-szuwarowe. Międzywale Wisły Przekopu zajęte jest przez otwarte pastwiska. Na przedpolu czynnego ujścia Wisły istnieje aktywny stożek ujściowy, z czym związane jest pojawianie się i zanikanie piaszczystych wysp i półwyspów, wchodzących coraz głębiej w morze. W wielu miejscach wydmy białe i szare zostały utrwalone nasadzeniami róży pomarszczonej Rosa rugosa lub wierzby warzynkowej Salix daphnoides, co spowodowało w tych miejscach niemal całkowity zanik roślinności naturalnej.

Występują następujące formy ochrony: Rezerwat Przyrody: Mewia Łacha (150,0 ha) Ptasi Raj (188,0 ha) Obszar Chronionego Krajobrazu: Żuław Gdańskich (3092,0 ha) Wyspy Sobieszewskiej (1228,0 ha) Środkowożuławski (2313,0 ha)

 PLB040003  DOLINA DOLNEJ WISŁY Obszar graniczny miasta Gdańska i powiatu nowodworskiego
Typ Ostoi   J Powierzchnia  33559.04 ha

Ogólna charakterystyka obszaru

Status ochrony

Odcinek doliny Wisły w jej dolnym biegu, od Włocławka do Przegaliny, zachowujący naturalny charakter i dynamikę rzeki swobodnie płynącej. Rzeka płynie w dużym stopniu naturalnym korytem, z namuliskami, łachami piaszczystymi i wysepkami, w dolinie zachowane są starorzecza i niewielkie torfowiska niskie; brzegi pokryte są mozaiką zarośli wierzbowych i lasów łęgowych, a także pól uprawnych i pastwisk. Miejscami dolinę Wisły ograniczają wysokie skarpy, na których utrzymują się murawy kserotermiczne i grądy zboczowe. Wisła przepływa w granicach obszaru przez kilka dużych miast, jak: Toruń, Bydgoszcz, Grudziądz, Tczew. Planowana jest budowa nowej zapory - stopień wodny w Nieszawie.

Występują następujące formy ochrony: Rezerwat Przyrody: Las łęgowy nad Nogatem (33,0 ha) Łęgi na Ostrowiu Panieńskim (34,4 ha) Las Mątawski (231,8 ha) Wielka Kępa (Ostromecka) (27,8 ha) Wiosło Małe (21,9 ha) Kępa Bazarowa (32,4 ha) Rzeka Drwęca (18888, ha) Park Krajobrazowy: Dolina Dolnej Wisły (55643,0 ha) Obszar Chronionego Krajobrazu: Białej Góry (3841,0 ha) Doliny Kwidzyńskiej (1977,0 ha) Gniewski (2336,0 ha) Nadwiślański Ujścia Nogatu Środkowożuławski (2870,0 ha) Doliny Drwęcy Doliny Osy i Gardęgi Na Południe od Torunia Nizina Ciechocińska Rzeki Szkarpawy Żuław Gdańskich Strefy Krawędziowej Doliny Wisły Wydm Śródlądowych na Południe od Torunia Użytek Ekologiczny: Mopkowy Most (0,2 ha) Parowa (4,0 ha) Projektowane 4 rezerwaty.

PLB220005 typ J Zatoka Pucka
PLH220030  Twierdza Wisłoujście
Typ Ostoi   B
Powierzchnia  16.17299 ha

Ogólna charakterystyka obszaru

Status ochrony

Kompleks ceglanych i ziemnych fortyfikacji z XVII i XVIII wieku, wraz z otaczającymi je starymi zadrzewieniami oraz fosami wypełnionymi wodą. Podziemia twierdzy stanowią zimowisko nietoperzy.

Obszar nie jest chroniony.

PLH220055  Bunkier w Oliwie
Typ Ostoi   B
Powierzchnia  0.1304618 ha

Ogólna charakterystyka obszaru

Status ochrony

Bunkier betonowy (przeciwlotniczy) z II poł. XX w, na terenie miejskiej zabudowy willowej, 50 metrów od granic kompleksu leśnego Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Bunkier ten stanowi zimowisko nietoperzy.

PL 05 Użytek ekologiczny

Miasto Gdańsk  - OSO –  Obszary Specjalnej Ochrony  wg Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody

Nazwa obszaru

Kod obszaru

Typ obszaru

Dolina Dolnej Wisły

PLB040003

J

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.  
ok. 9649,25 ha dodatkowo na terenie administracyjnym Gdańska występuje 150 pomników przyrody: 112 sztuk pojedynczych drzew, 26 grup drzew, 1 aleję i 9 głazów narzutowych, 2 pomniki powierzchniowe. Wśród drzew pomnikowych najczęściej spotykane są buki i dęby
 

Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Nazwa

Długość

Podstawowa tematyka

Ścieżka dydaktyczna Górki Wschodnie

 

Ścieżka dydaktyczna przede wszystkim o tematyce ornitologicznej, położona na terenie Wyspy Sobieszewskiej. Duże platformy  widokowe  umożliwiają  obserwację  wielu gatunków ptaków, żyjących na terenie rezerwatu. Obiekt nie wymaga rezerwacji.

Ścieżka dydaktyczna Fortu Grodzisko

Na obszarze 22 ha

ścieżka edukacyjno - przyrodnicza, na którą składa się 18 przepięknie ilustrowanych tablic. Przedstawiają one gatunki roślin i zwierząt występujących w Parku, zwłaszcza te rzadkie i chronione, zawierają opisy użytków ekologicznych i form ochrony przyrody. Kolejne grupy tablic przedstawiają rośliny zielne (w tym gatunki chronione) bluszcze pospolite, trawy, drzewa, krzewy, owady (gatunki rzadkie oraz motyle), zwierzęta (między innymi ptaki i nietoperze), użytki ekologiczne („Fort Nocek" i „Prochownia" pod Kasztanami), skrzynki dla ptaków i nietoperzy, dokarmianie ptaków oraz ogólne zasady zachowania się w Parku. Ścieżkę uzupełniają dwa karmniki, ustawione specjalnie z myślą o miłośnikach ptaków.

http://www.grodzisko.pl/index.php?n=54

 

Ścieżka przyrodnicza „Dolina Samborowo TPK

5 kilometrów (czas przejścia około 3 godziny)

poszczególne stacje ścieżki znakowane są słupkami z numerem stacji. Przed doliną znajduje się tablica z mapą i opisem poszczególnych przystanków ścieżki. W siedzibie Zarządu TPK oraz na stronie internetowej www.tpkgdansk.pl dostępny jest opis ścieżki

Ścieżka przyrodnicza w Dolinie Radości TPK

około 6 kilometrów (czas przejścia około 3,5 godziny)

Zarządzie TPK dostępne jest opracowanie przedstawiające szeroko walory ścieżki.

 

Opracowana jest również wędrówka przyrodnicza prowadząca z Doliny Radości do Doliny Samborowo z dwoma wariantami ścieżki: dłuższym (czas przejścia 4 godziny) i krótszym (czas przejścia 3 godziny). Trasa nie jest wyznakowana. W siedzibie Zarządu dostępna jest literatura przedstawiająca walory ścieżki.

Ścieżki rozpoczynają się w lasach komunalnych Gdańska i przechodzą w lasy państwowe Nadleśnictwa Gdańsk.

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

brak danych

Gdynia

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy:

  • nie występuje

Rezerwaty przyrody:

  • Nazwa: Rezerwat krajobrazowy - Kępa Redłowska
    • Lokalizacja: położony pomiędzy Orłowem a Kamienną Górą
    • Wielkość 120,08 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Jest jednym z najstarszych rezerwatów w Polsce i zarazem jednym z najpiękniejszych zakątków wybrzeża Zatoki Gdańskiej. Rezerwat ten jest również jednym z nielicznych miejsc w Polsce, gdzie można obserwować naturalne procesy geofizyczne zachodzące na styku lądu i morza. Najbardziej charakterystycznym elementem jego krajobrazu jest aktywny klif w Orłowie o wysokości dochodzącej do 60 metrów, który w wyniku działalności morza nieustannie cofa się w głąb lądu. Fale rozbijając się o krawędzie klifu podmywają je i powodują ich obsuwanie, a następnie zabierają z brzegu lżejsze elementy budulca klifu, pozostawiając tam większe kamienie oraz głazy.
      Oprócz klifu ścisła ochrona w rezerwacie ma również na celu zachowanie bogatego w różne gatunki drzew lasu (buk, dąb, sosna, modrzew, klon, lipa, świerk i grab) oraz stanowisk rokitnika zwyczajnego i jarząba szwedzkiego. Ten ostatni występuje tutaj w naturalnym środowisku i jako relikt epoki lodowcowej jest osobliwością florystyczną rezerwatu.
      Bardzo interesujące przyrodniczo są także wody Zatoki Gdańskiej przylegające do rezerwatu. Akwen ten charakteryzuje się urozmaiconą budową geologiczną bogatą w oryginalne formy przyrody nieożywionej i pod tym względem należy do unikalnych obszarów na Południowym Bałtyku. Kamieniste dno porośnięte jest organizmami roślinnymi w tym zagrożonym wyginięciem widlikiem. Lokalnie na podłożu piaszczystym, występują podwodne łąki złożone przede wszystkim z trawy morskiej. Ryby występujące w tym rejonie to groźnie wyglądający kur diabeł, jedyna ryba żyworodna w Zatoce Gdańskiej - węgorzyca, kryjąca się w piasku płastuga, kilka rodzajów małych babek oraz liczne ławice cierników. Tutaj też można zaobserwować pływający cud natury, jakim jest chełbia modra - jej organizm w 98 procentach składa się z wody.
  • Nazwa: Rezerwat leśno-florystyczny Kacze Łęgi
    • Lokalizacja: dolina rzeki Kaczej
    • Wielkość 8,97 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Obejmuje odcinek potoku z niewielkim dopływem oraz dobrze zachowany fragment lasu łęgowego z okazałym drzewostanem w tym wieloma drzewami pomnikowymi oraz bogatym runem. Rezerwat chroni pozostałości dawnej szaty roślinnej dolin rzecznych (łęg wiązowy w formie typowej dla roślinności dna dolin niewielkich rzek). Oprócz występujących tutaj wielu gatunków roślin górsko-podgórskich wartość rezerwatu podkreśla obecność czterech gatunków roślin znajdujących się na liście ginących i zagrożonych roślin Pomorza Zachodniego. Są to: kozłek bzowy, przetacznik górski, szczaw gajowy i wiechlina odległokłosa. Kacza w granicach rezerwatu jest ciekiem mocno meandrującym i stanowi urokliwy akcent w krajobrazie doliny. Walory rezerwatu, które można podziwiać z położonych wyżej dróg leśnych, najpiękniej prezentują się wiosną.
  • Nazwa: Rezerwat leśny Cisowa
    • Lokalizacja: dolina potoku Cisówka
    • Wielkość: 24,76 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Utworzony został w 1983 r w celu ochrony naturalnej rzeźby terenu oraz zachowania zbiorowisk roślinnych takich jak: buczyna pomorska, łęg jesionowo-olszowy oraz roślinność źródliskową. Spośród prawie dwustu gatunków roślin chronionych występujących w rezerwacie, do najcenniejszych należą konwalia majowa, kruszyna pospolita, marzanka wonna i paprotka zwyczajna.

 

Park krajobrazowy:

  • Nazwa: Trójmiejski Park Krajobrazowy
    • Wielkość 19 930 ha z otuliną 40 430 ha (4 200 ha w granicach Gdyni)
    • Główne walory przyrodnicze
      Specyfiką tego największego w rejonie Trójmiasta kompleksu leśnego jest urozmaicona rzeźba terenu, zwłaszcza występujące tu licznie rozcięcia erozyjne z bardzo atrakcyjnymi geomorfologicznie i krajobrazowo dolinami o głębokości dochodzącej nawet do 100 m. Dominującymi zbiorowiskami roślinności są lasy bukowe i bukowo-dębowe, natomiast w dnach dolin i rozcięć spotyka się lasy łęgowe, olszowo-jesionowe. Położenie parku i znajdująca się w nim duża liczba różnorodnych cennych obiektów przyrodniczych (w granicach Gdyni są to: 2 rezerwaty oraz kilkanaście pomników przyrody) czynią go bardzo interesującym terenem zarówno dla rozwoju turystyki i rekreacji jak i badań przyrodniczych.

 

Obszary chronionego krajobrazu:

  • brak
  • Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju
    W granicach administracyjnych Gdyni znajduje się 55 pomników przyrody, w tym:
    • 42 drzewa i 3 grupy drzew
    • 6 głazów narzutowych i 2 grupy głazów narzutowych
    • 2 pnącza
    • Szczegółowa inwentaryzacja gdyńskich pomników przyrody znajduje się w Wydziale Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Gdyni. Zawiera ona opis każdego obiektu, dokumentację fotograficzną i mapy z opisem trasy prowadzącej do danego pomnika przyrody.
  • Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe: brak
  • Użytki ekologiczne:
    Użytki ekologiczne obejmują głównie tereny torfowiskowe, szuwarowe, naturalne, małe zbiorniki wodne oraz łąki i pastwiska. Największe i najbardziej wartościowe z nich występują na niezalesionych obszarach w zachodniej części miasta. Siedem użytków ekologicznych ustanowionych zostało w dzielnicy Dąbrowa w rejonie ulic: Miętowej, Turkusowej i Warzywnej.
Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000

m.Gdynia - SSO – Specjalne  Obszary Ochrony  wg Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody 

Nazwa obszaru

Kod obszaru

Typ obszaru

Zatoka Pucka i Półwysep Hel

PLH220032

K

Zatoka Pucka
Powierzchnia całkowita : 62045.5 ha
Kod obszaru : PLB220005
Forma ochrony w ramach sieci Natura 2000:
obszar specjalnej ochrony ptaków (Dyrektywa Ptasia)
Status obszaru :
obszar wyznaczony [Rozporządzeniem Ministra Środowiska]
Opis :
Obszar Zatoka Pucka obejmuje wody zachodniej części Zatoki Gdańskiej (98% pow. obszaru to obszary morskie), pomiędzy wybrzeżem Półwyspu Hel na północy, wybrzeżem od Władysławowa do ujścia Wisły Śmiałej na zachodzie i południu i linią pomiędzy ujściem Wisły Śmiałej a końcem Helu od strony wschodniej. Zawiera zatem samą Zatokę Pucką (10 400ha, śr. głęb. 3m) i część głębszych wód Zatoki Gdańskiej rozpościerających się na wschód od niej obejmuje również łąki nadmorskie koło Osłonina i Rewy. Obszar ten jest ostoją ptasią o randze europejskiej, występują tu 23 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 7 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK) min. biegus zimny, siweczka obrożna, do niedawna gnieździł się tu batalion.
Interpretacja turystyczna :
Zatoka rozciąga się między Puckiem, Wejherowem, Rumią a Kosakowem. Najlepiej więc dostać się do tych miejscowości autobusem PKS z Gdyni. Noclegi i bazę turystyczno-gastronomiczną znajdziemy z łatwością w Pucku czy Wejherowie. Poza oczywistymi dla krajobrazu morskiego atrakcjami turystycznymi jak sprzęt wodny, plaże i kąpieliska, Zatoka Pucka jest atrakcyjna sportowo również zimą, kiedy to można uprawiać tam icesurfing czyli surfing na lodzie, na zamarzniętej wodzie, na łyżwach i z żaglem. Z Zatoki blisko już do Półwyspu Helskiego. Szczególnie godne polecenia w obrębie Zatoki jest Wejherowo, nazywane ze względu na ośrodek kultu maryjnego - Kalwarią Wejherowską. To miasto o bogatej tradycji z licznymi atrakcjami kulturalnymi. Turyści pragnący zasięgnąć informacji turystycznej powinni szukać przede wszystkim w Gdyni.
formy ochrony przyrody

  • Beka [ rezerwat przyrody ],
  • Słone Łąki [ rezerwat przyrody ],
  • Nadmorski Park Krajobrazowy [ park krajobrazowy ],

Zagrozenia :
Głównymi zagrożeniami obszaru są: - zrzuty oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni Dębogóra i Swarzewo, niosące duży ładunek biogenów, - prace czerpalne - związane z przerzutami piasku z Zatoki na odmorski stok Półwyspu Helskiego, niszczące florę i faunę dna, - masowa rekreacja na wybrzeżach Zatoki, intensywny niekontrolowany rozwój sportów wodnych na jej wodach, - pewne formy rybołówstwa - sieci stawne.
Ważne dla Europy gatunki zwierząt (z Zał. II Dyr. siedliskowej i z Zał. I Dyr. Ptasiej, w tym gatunki priorytetowe):

  • batalion      [ptak ]
  • biegus zmienny     [ptak ]
  • bocian biały      [ptak ]
  • dubelt     [ptak ]
  • kropiatka     [ptak ]
  • łabędź czarnodzioby (mały)     [ptak ]
  • łabędź krzykliwy      [ptak ]
  • mewa czarnogłowa     [ptak ]
  • mewa mała     [ptak ]
  • perkoz rogaty      [ptak ]
  • rybitwa białoczelna     [ptak ]
  • rybitwa zwyczajna (rzeczna)     [ptak ]
  • sieweczka morska     [ptak ]
  • szabłodziób     [ptak ]
  • zielonka     [ptak ]

Instytucje, w których można uzyskać informacje o obszarze::
Wojewódzki konserwator przyrody województwa pomorskiego
Pomorski Urząd Wojewódzki
Gdańsk

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.   
4355,63 ha bez użytków ekologicznych i obszaru Natura 2000- Zatoka Pucka.   

Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
  • Ścieżki na terenach leśnych
    • WIELKI KACK (ul. Sopocka ) - OSOWA 4,4 km
    • WIELKI KACK (ul. Wielkopolska / Żniwna ) - WITOMINO LEŚNICZÓWKA 3,1 km
    • WITOMINO (Wielkokacka) - CHWARZNO (Chwarznieńska) 3,7 km
    • DĄBROWA (Nowowiczlińska /rzeka Kacza) - CHWARZNO (Apollina) 2,9 km
    • DEMPTOWO (ul. Sakowicza / Skarbka)- Chwarzno (ul. Apollina / Ateny) 3,1 km
    • WITOMINO (ul. Sosnowa - szpital) - DEMPTOWO (ul. Demptowska / Sakowicza) 3,6 km
    • CHWARZNO (ul. Okrężna) - DZIAŁKI LEŚNE (ul. Elbląska) 3,4 km
    • PUSTKI CISOWSKIE(ul. Chabrowa) - CISOWA (ul. Owsiana) - do granicy z RUMIĄ JANOWEM 4,4 km
    • OSOWA (ul. Juraty) - ŻRÓDŁO MARII 4,4 km
    • WIELKI KACK (wiadukt - ul. Górnicza) - DĄBROWA (ul. Koperkowa) 8,7 km
    • Leśniczówka GOŁĘBIEWO - plaża na granicy GDYNI I SOPOTU 5,6 km
    • OSIEDLE BERNARDOWO (ul. Sopocka) - ORŁOWO (ul. Orłowska - molo) 4,5 km
    • POLANKA REDŁOWSKA (ul. Ejsmonda) - ORŁOWO (ul. Orłowska - molo) 3,4 km
    • OSIEDLE BERNARDOWO (ul. Racławicka) - MAŁY KACK (polanka) 4,8 km
    • KARWINY (ul. Nałkowskiej) - Obwodowa TRÓJMIASTA 4,2 km
    • WICZLINO (ul. Wiczlińska - ogródki działkowe) - CHWARZNO (ul. Apollina) 2,6 km
    • CHYLONIA (ul. Morska) - skrzyżowanie leśnych tras 6 i 7 3,6 km
    • Trasy rekreacyjne przebiegają istniejącymi drogami leśnymi. Trasy są dwukierunkowe. Na trasach obowiązuje ruch prawostronny. Pierwszeństwo mają piesi. Na trasach należy zachować szczególną ostrożność z uwagi na możliwość pojawienia się pojazdów służb leśnych i ciężkiego sprzętu.
  • Ścieżki  komunikacyjne:
    • ul. Zielona (od ul. Płk. Dąbka do ul. Rybaków) - 2600 m
    • ul. Wielkopolska - ul. Chwaszczyńska (od ul. Łowickiej do ul. Nowowiczlińskiej) - 3800 m
    • ul. Morska (od Warszawskiej do granic miasta z Rumią) - 8800 m
    • ul. Kielecka (od Drogi Gdyńskiej do ul. Konwaliowej) - 1600 m
    • Aleja Zwycięstwa (od Sopotu do ul. Stryjskiej) - 3600 m
    • ul. Władysława IV (od ul. Armii Krajowej do Alei Piłsudskiego)- 900 m
    • Al. Piłsudskiego (od ul. Bema do ul. Krasickiego) - 600 m
    • Bulwar Nadmorski (od Polanki Redłowskiej do ul. Zawiszy Czarnego) - 1500 m
    • ul. Dickmana (od ul. Płk. Dąbka do Instytutu Techniki Morskiej) - 1600 m
    • ul. Chwarznieńska (od ul. Amona do ul. Jowisza) - 380 m
    • ul. Wiczlińska (od ul. Chwarznieńskiej do szkoły) - 500 m
    • ul. Śląska (od Drogi Gdyńskiej do ul. Sportowej) - 1300 m
  • W mieście jest 100 miejsc do parkowania rowerów (stojaki):
    • Bulwar Nadmorski/ Riviera,
    • Bulwar Nadmorski/Piłsudskiego,
    • Orłowo/Molo,
    • Kamienna Góra,
    • Plac Grunwaldzki,
    • Skwer Plymouth/Urząd Miasta,
    • Al. Jana Pawła II/Akwarium Gdyńskie,
    • Władysława IV/Liceum Sportowe.
  • Szlaki turystyczne
    • Trójmiejski (pieszy)
      • Szlak zaczyna się w Gdańsku, a kończy się w Gdyni.
      • Długość całkowita 44,5 km, na terenie Gdyni - 19 km
      • Przebieg szlaku: Stacja PKP - Gdynia Główna, Cmentarz Witomiński, Potok Kacza - węzeł szlaków, Polanka Krykulec, Potok Kacza - węzeł szlaków, Donas - wzgórze widokowe, Gdynia Wlk. Kack, Kolonia, Gdynia Kacze Buki, Gdynia Źródło Marii, Leśniczówka Gołębiewo, dalej do Gdańska.
    •  Wejherowski (pieszy)
      • Szlak o długości 50 km - od Sopotu do Wejherowa, na terenie Gdyni - 18,4 km
      • Przebieg szlaku: z Sopotu Kam. Potok - PTTK, Gdynia Bernadowo, Gdynia Karwiny, Potok Mariański - węzeł szlaków, Potok Kacza - węzeł szlaków, Gdynia Chwarzno, Łężyce.
    •  Zagórskiej Strugi (pieszy)
      • Szlak od Gdyni do Wejherowa, Długość całkowita 51,9 km., w Gdyni 15,1 km.
      • Przebieg szlaku: Gdynia Dworzec PKP - Wzgórze Św. Maksymiliana, Gdynia Witomino, Gdynia Zawada, Rezerwat "Kacze Łęgi", Potok Mariański - węzeł szlaków, Gdynia Dąbrowa, Potok Kacza - węzeł szlaków, Góra Krzyżowa, Gdynia Wiczlino, Gdynia Zielenisz, Gdynia Dębowa Góra, Gdynia Niemotowo, Gdynia Wiczlino.
      • Na trasie rezerwat o pow. 9 ha - ochrona jesionu wyniosłego i świerka oraz runa leśnego.
    •  Żródło Marii (pieszy)
      • Szlak od Osowej w Gdańsku do Wielkiego kacka w Gdyni, Długość całkowita 10,5 km., w Gdyni 6 km.
      • Przebieg szlaku: stacja kolejowa w Osowej, Czarne Błoto, Jezioro Wysockie, Górę Studencką, Końskie Łąki, torowisko przy ul. Źródło Marii, kapliczkę Źródło Marii, aleję daglezjową, przecina Obwodnicę Trójmiasta i kończy się przy ul. Chwaszczyńskiej w Gdyni.
      • Dodatkowe informacje: Cała trasa wiedzie przez urocze tereny leśne położone na wzgórzach i pagórkach. Na szlaku są trzy drzewa - pomniki przyrody: dąb, buk i daglezja, bogate sanktuarium przyrody na Końskich Łąkach i kapliczka z pomnikiem NMP w Źródle Marii, postawiona w podzięce za cud - uratowanie od śmierci uczestników wypadku kolejowego.
  • Wycieczki z przewodnikiem -  brak
  • Prelekcje -    brak
  • Wydawnictwa - podać:
    • Przyrodnicze osobowości rezerwatu „Kępa Redłowska”, przewodnik po ścieżce przyrodniczo- dydaktycznej
      • wydanie jednorazowe,  Wydawnictwo Gdańskie Sp. z o.o.
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

brak

Powiat Bytowski

Formy ochrony przyrody
Park Narodowy
  • brak

Rezerwat przyrody

 

    • "Jeziora Małe i Duże Sitno" Gmina Czarna Dąbrówka 40,66 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat wodno-torfowiskowy obejmujący obszar dwóch jezior ze stanowiskami rzadkich roślin torfowiskowych będących ostoją wielu gatunków ptaków.
    • "Gniazda Orła Bielika" Gmina Czarna Dąbrówka 10,04 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-leśny obejmujący ochroną starodrzew sosnowy na siedlisku boru bagiennego i boru mieszanego, miejsce lęgowe orła bielika.

 

    • "Grodzisko Borzytuchom" Gmina Borzytuchom 27,03 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat leśny obejmujący ochroną fragment buczyny pomorskiej z licznymi pomnikowymi bukami ( Fagus silvatica ) oraz torfowisko przejściowe z charakterystyczną roślinnością. Na terenie rezerwatu znajdują się pozostałości grodziska słowiańskiego.
    • "Jeziora Chośnickie" Gmina Parchowo 213,59 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną siedem dystroficznych jezior w różnych stadiach zarastania, otoczonych torfowiskami przejściowymi; dobrze zachowane bory i brzeziny bagienne, stanowiska rzadkich gatunków roślin i zwierząt.
    • "Gołębia Góra" Gmina Bytów 6,95 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat krajobrazowy obejmujący skraj wysoczyzny morenowej z kwaśną buczyną pomorską. Rosną w nim pomnikowe okazy sosen i buków oraz występują rzadkie i chronione gatunki roślin naczyniowych.
    • "Jezioro Głęboczko" gmina Bytów 24,32 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną głębokie ( 28 m ) jezioro lobeliowe ze stroiczką wodną ( Lobelia dortmanna ), poryblinem jeziornym ( Isoetes lacustris ) i brzeżycą jednokwiatową ( Littorella uniflora )
    • "Las nad jeziorem Mądrzechowskim" Gmina Bytów 25,34 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat leśny obejmujący ochroną zbiorowisko naturalnych grądów i łęgów porastających liczne jary i wąwozy oraz stanowisko skrzypu olbrzymiego ( Equisetum maximum ).
    • "Bukowa Góra nad Pysznem" Gmina Bytów 6,18 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat leśny obejmujący ochroną fragment drzewostanu bukowego ( 140 - 170 lat ) z pomnikowymi drzewami na wzgórzu morenowym.
    • "Jezioro Cechińskie Małe" Gmina Studzienice 49,05 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną jezioro lobeliowe z dwiema wyspami oraz reliktową roślinnością, otoczone stromymi wzgórzami morenowymi.
    • "Torfowisko Zieliń Miastecki" Gmina Trzebielino 46,50 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-torfowiskowy obejmujący ochroną torfowisko przejściowe i zarastające oczka dystroficzne z dobrze zachowanymi stadiami sukcesyjnymi formowania się torfowiska oraz stanowisko rzadkich i chronionych roślin wodnych i torfowiskowych
    • "Ostrów Trzebielski" Gmina Lipnica 8,01 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat ptasi. Wyspa na jeziorze Trzebielskim, obejmujący miejsca lęgowe wielu gatunków ptaków wodnych m. in.: mewy śmieszki, rybitwy zwyczajnej i mewy srebrzystej.
    • "Jezioro Smołowe" Gmina Miastko 36,82 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną jezioro typu lobeliowego z charakterystyczną roślinnością. Licznie występująca brzeźyca jednokwiatowa.
    • "Jezioro Kamień" Gmina Miastko 49,4 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną rynnowe jezioro lobeliowe z licznymi populacjami stroiczki wodnej, poryblinu jeziornego i brzeźycy jednokwiatowej.
    • "Jezioro Orle" Gmina Miastko 11,83 ha
      Główne walory przyrodnicze
      Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną płytkie jezioro lobeliowe ze stroiczką wodną, poryblinem jeziornym, grążelem drobnym, elipsą pływającą i lobelią jeziorną.

Park krajobrazowy- Park Krajobrazowy "Dolina Słupi"

  •  Park Krajobrazowy "Dolina Słupi" położony jest na terenie dwóch powiatów: bytowskiego i słupskiego. Obszar ten zaliczany jest czterech jednostek fizyczno-geograficznych: Równiny Słupskiej, Wysoczyzny Polanowskiej, Pojezierza Kaszubskiego i Pojezierza Bytowskiego. Na terenie powiatu bytowskiego PK "Dolina Słupi" znajduje się w granicach czterech gmin: Czarna Dąbrówka, Borzytuchom, Bytów i Kołczygłowy.
  • Park został utworzony w celu ochrony polodowcowego krajobrazu środkowego biegu rzeki Słupi oraz jej dorzecza. Obszar parku ma bardzo urozmaicony krajobraz, ukształtowany przez lądolód skandynawski.
  • W rzeźbie występują typowe elementy form polodowcowych jak np. jeziora rynnowe, jeziora wytopiskowe, równiny sandrowe oraz wzniesienia moren dennych i czołowych dochodzące do 160 m n.p.m.
  • Osią hydrograficzną Parku jest rzeka Słupia, przepływająca przez kilka jezior. Pozostałe odcinki rzeki mocno meandrują i zmieniają kilkakrotnie kierunek biegu. Koryto rzeki ma zmienną głębokość i szerokość, a dno jest kamieniste z wieloma głazami, progami i mieliznami.
  • 72 % powierzchni Parku porastają półnaturalne ekosystemy leśne.
  • Są to głównie bory sosnowe, buczyny, grądy dębowo-grabowe, lasy mieszane sosnowo-dębowe, na torfowiskach olszyny bagienne, a w dolinach strumieni łęgi olszowo-jesionowe. W drzewostanie gatunkiem dominującym jest sosna, a ponadto: buk, świerk, brzoza, dąb i jesion.
  • Na terenie Parku żyje bogata fauna, szczególnie leśna. Do najciekawszych gatunków należą: łoś, daniel, borsuk, kuna, gronostaj i wydra. Wśród awifauny występują gatunki zagrożone wyginięciem: orzeł bielik, orlik krzykliwy, kania rdzawa, puchacz, sowa błotna, żuraw, bocian czarny i derkacz.
  • Park Krajobrazowy "Dolina Słupi" jest największym z 9 parków krajobrazowych istniejących na terenie województwa pomorskiego. Jego powierzchnia wynosi 37 040 ha i wraz z ze swoją otuliną - 83 170 ha, obejmuje obszar środkowego biegu rzeki i jej zlewni od miejscowości Soszyca do drogi Krępa-Łosino. PK"Dolina Słupi" jest parkiem typu dolinnego.
  • Powierzchnia Parku na terenie powiatu bytowskiego wynosi 20 672 ha

Obszary chronionego krajobrazu

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Jezioro Bobęcińskie Wielkie ze Skibską Górą
    • Lokalizacja: Południowo - zachodnia część powiatu bytowskiego, na zachód od Miastka
    • Wielkość: 3 328 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Jezioro Bobęcińskie Wielkie ( 524,5 ha ) wraz ze Skibską Górą ( 227,3 m n.p.m. ) wywierają istotny wpływ na krajobraz tego rejonu. W jeziorze Bobęcińskim występuje polodowcowa roślinność reliktowa reprezentowana przez lobelię jeziorną. Lasy są tu zbliżone wyglądem do naturalnych, z sosną, świerkiem, bukiem, dębem, olszą czarną i brzozą. Zróżnicowanie wiekowe lasów nadaje malowniczości krajobrazowi. W południowej części znajdują się cenne znaleziska archeologiczne.
  • Obszar Chronionego Krajobrazu Źródliskowy Obszar Rzeki Brdy
    • Lokalizacja: Południowo - zachodnia część powiatu bytowskiego, na wschód od Miastka
    • Wielkość: 11 776 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Pagórkowaty krajobraz wznosi się tutaj od około 100 m n.p.m. w północnej części obszaru, przy rzece Wieprzy do około 180 m n.p.m. w części zachodniej i centralnej. Między wzgórzami usytuowane są duże jeziora rynnowe: Skąpe, Bluj, Dolskie, Piasek, Siodło i Świeszyńskie. W części centralnej obszaru znajduje się kompleks trzech śródleśnych jezior lobeliowych: Smołowe, Kamień i Orle, objętych ochroną rezerwatową. Północno - wschodni kraniec obszaru jest terenem źródliskowym rzeki Wieprzy, a południowy ( j. Głębokie ) Brdy. Jest to obszar wododziałowy między zlewnią Przymorza i Wisły. Spotyka się tu lasy mieszane z udziałem sosny, buka i dębu.
  • Obszar Chronionego Krajobrazu Fragment Borów Tucholskich
    • Lokalizacja: Południowa część powiatu bytowskiego w gminie Lipnica - na Równinie Charzykowskiej
    • Wielkość: 16 632 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      Charakterystyczna dla krajobrazu tego obszaru jest duża lesistość, zróżnicowana rzeźba i zasobność w wody powierzchniowe. W zachodniej części obszaru usytuowane są duże jeziora rynnowe: Gwieździeniec, Gwiazdy, Lipczyno i Krasne. We wschodniej części równoleżnikowo usytuowane są jeziora: Długie, Księże, Parszczenica, Śluza, Nierzostowo oraz Mały i Wielki Boryń. W północno - wschodniej części obszaru ciągną się równoleżnikowo duże kompleksy łąk otoczone rzekami Osusznicą i Prondzoną. Głównym gatunkiem lasotwórczym jest tutaj sosna.

Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju

  • ogółem: 237
  • w tym:
    • pojedyncze drzewa lub kępy drzew - 213
    • głazy narzutowe - 24

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe:

  • brak

Użytki ekologiczne


Nazwa

Lokalizacja

Wielkość

Jezioro lobeliowe Płoczyca

Gmina Bytów

6,90 ha

Jezioro lobeliowe Rekowskie

Gmina Bytów

6,60 ha

Jezioro lobeliowe Gubisz

Gmina Bytów

14,60 ha

Jezioro lobeliowe Ząbinowickie

Gmina Bytów

8,70 ha

Jezioro lobeliowe Stary Staw

Gmina Bytów

11,60 ha

Jezioro lobeliowe Jeleń

Gmina Bytów

79,00 ha

Jezioro lobeliowe Boryja Mała

Gmina Bytów

5,20 ha

Torfowisko wysokie w Sierżnie

Gmina Bytów

5,18 ha

Torfowisko wysokie w Płotowie

Gmina Bytów

7,59 ha

Jezioro Leniwe

Gmina Bytów

2,02 ha

Jezioro Wiejskie

Gmina Bytów

14,50 ha

Jezioro Żukowskie

Gmina Parchowo

140,27 ha

Jezioro Bobrzenica

Gmina Parchowo

2,02 ha

Grabowskie Jeziorka

Gmina Parchowo

3,66 ha

Jezioro Księża Brzezina

Gmina Parchowo

0,93 ha

Wyspy na j. Bobęcino Wielkie

Gmina Miastko

 

Wyspy na j. Bobęcino Małe

Gmina Miastko

 

Bagna w leśnictwie Wieczywno

Gmina Lipnica

 

Bagno w leśnictwie Luboń

Gmina Lipnica

 

Karwno oddział 15 C ( torfowiska leśne )

Gmina Czarna Dąbrówka

10,03 ha

Karwno oddział 17 C ( torfowisko )

Gmina Czarna Dąbrówka

3,01 ha

Karwno oddział 67 D ( bagno śródleśne )

Gmina Czarna Dąbrówka

4,11 ha

Karwno oddział 82 F ( torfowisko wysokie)

Gmina Czarna Dąbrówka

3,80 ha

Flisów oddział 213 B ( śródleśne jeziorko )

Gmina Czarna Dąbrówka

2,65 ha

Flisów oddział 214 B ( torfowisko wysokie)

Gmina Czarna Dąbrówka

5,20 ha

Święchowo oddz. 451 B ( śródleśne bagno )

Gmina Czarna Dąbrówka

4,84 ha

Czarna Dąbrówka 394 I ( śródleśne bagno )

Gmina Czarna Dąbrówka

2,26 ha

Czarna Dąbrówka 398 D ( śródleśne bagno)

Gmina Czarna Dąbrówka

5,15 ha

Czarna Dąbrówka 404 B (śródleśne bagno )

Gmina Czarna Dąbrówka

7,94 ha

Czarna Dąbrówka 404 H (śródleśne bagno )

Gmina Czarna Dąbrówka

2,12 ha

Kleszczyniec oddział 413 B ( torfowisko )

Gmina Czarna Dąbrówka

9,75 ha

Nożyno oddział 514 F ( torfowisko )

Gmina Czarna Dąbrówka

2,58 ha

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
  • Powiat bytowski - informacje    - SOO – Specjalne  Obszary Ochrony  (siedliskowe)
    • Jeziora Lobeliowe koło Soszycy    PLH220039    I
    • Jeziorka Chośnickie    PLH220012    B
    • Dolina Grabowej    PLH320003    E
    • Bytowskie Jeziora Lobeliowe    PLH220005    B
    • Studzienickie Torfowiska    PLH220028    B
    • Pływające wyspy pod Rekowem    PLH220022    B
    • Jezioro Piasek    PLH220013    B
    • Sandr Brdy    PLH220026    I
    • Dolina Łupawy    PLH220036    E
    • Dolina Wieprzy i Studnicy    PLH220038    B
    • Dolina Stropnej    PLH220037    B
    • Jezioro Bobięcińskie    PLH320040    E
    • Miasteckie Jeziora Lobeliowe    PLH220041    B
  • Powiat bytowski - informacje    -OSO –  Obszary Specjalnej Ochrony  (ptasie)
    • Dolina Słupi    PLB220002    F
    • Wielki Sandr Brdy    PLB220001    F
  • Dolina Słupi PLB 220002: 
    • Lokalizacja - część gm. Bytów, Kołczygłowy, Borzytuchom, Czarna Dąbrówka,  na terenie powiatu bytowskiego obejmuję powierzchnię  22573,10 ha.
    • Wielki Sandr Brdy  PLB 220001:
    • Lokalizacja - część gm, Lipnica Studzienice, na terenie powiatu obejmuje powierzchnię 2100,70 ha.

Dolina Słupi PLB 220002: 
Lokalizacja - część gm. Bytów, Kołczygłowy, Borzytuchom, Czarna Dąbrówka,  na terenie powiatu bytowskiego obejmuję powierzchnię  22573,10 ha.
Wielki Sandr Brdy  PLB 220001:
Lokalizacja - część gm, Lipnica Studzienice, na terenie powiatu obejmuje powierzchnię 2100,70 ha.

Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

brak danych

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

brak danych

Powiat Chojnicki

Formy ochrony przyrody

Parki Narodowe

  • Park Narodowy "Bory Tucholskie"
    gm. Chojnice, gm. Brusy 4.798 [ha] http://park.borytucholskie.info/

    Główne walory przyrodnicze

    Rzeźba terenu została ukształtowana w czasie ostatniego zlodowacenia bałtyckiego. Dlatego dominują tu równiny sandrowe, urozmaicone poprzez liczne wzniesienia, rynny i wytopiska. Park jest największym skupiskiem wydm śródlądowych w Borach Tucholskich. Spotykamy je na starych pasach przeciwpożarowych. Największa i najładniejsza znajduje się w zachodniej części parku. Bardzo charakterystycznym elementem krajobrazu sandrowego są również rynny polodowcowe o przebiegu południkowym. Jedną z większych rynien, nie tylko w rejonie Borów Tucholskich, ale i na całym niżu - jest Rynna Jeziora Charzykowskiego (wzdłuż zachodniej granicy PNBT), o długości prawie 18 km i szerokości miejscami dochodzącej do 2,5 km. Dodatkową atrakcją krajobrazu są wytopiska, powstałe w skutek wytopienia się brył martwego lodu, o kształcie lejków, kotłów i innych obniżeń często o nieregularnych kształtach. Wody powierzchniowe PNBT zajmują obszar 530,06 ha (czyli 11,05 % ogólnej powierzchni parku). Znajduje się tu 21 jezior. Są one różnej wielkości od kilku do przeszło 200 ha (powierzchnia Jeziora Ostrowitego - największego w parku - wynosi 280,7 ha) i różnej głębokości ( najgłębsze jest również Jezioro Ostrowite bo aż 43 m).
    Osiem z nich łączy się ze sobą tworząc kompleks o powierzchni 435,28 ha zwany Strugą Siedmiu Jezior. Jeziora w Parku reprezentują wszystkie formy troficzne, charakterystyczne dla zbiorników wodnych niżu polskiego. Cztery jeziora - Wielkie i Małe Gacno, Nierybno i Głuche reprezentują jeziora lobeliowe.
    Nie bez znaczenia dla ekosystemów w parku jest oddziaływanie dwóch dużych jezior (w granicach otuliny parku) - Charzykowskiego i Karsińskiego, których łączna powierzchnia wynosi 2 024,8 ha.
    Klimat tego obszaru kształtują dwie główne masy powietrza, a mianowicie polarno- kontynentalne i polarno - morskie. A ze względu na duży udział zbiorników wodnych i lasów, tworzy się tu swoisty mikroklimat, stwarzający dogodne warunki dla rozwoju roślin.
    Park Narodowy "Bory Tucholskie" to przede wszystkim obszar leśny (79,5 % powierzchni parku stanowią lasy) umiejscowiony we wnętrzu ogromnego kompleksu Borów Tucholskich. Dominujący tutaj typ gleb to gleby bielicowe. Skałę macierzystą stanowi piasek sandrowy i lodowcowy, rzadko glina zwałowa, natomiast w pobliżu rzek osady akumulacyjne. Z tego też powodu dominują tu siedliska borowe. Z bardzo charakterystycznym borem suchym i siedliskami bagiennymi.
    Na obszarze parku zachowała się specyficzna flora naczyniowa złożona z wielu gatunków roślin, które w bardziej zagospodarowanych i uprzemysłowionych obszarach już wyginęły. Największą grupę gatunków rzadkich dostosowanych do skrajnych warunków siedliskowych panujących w PNBT, tworzą rośliny siedlisk ubogich - oligotroficznych, a więc te, którym najbardziej zagraża eutrofizacja nasilona przez działalność człowieka. Zatem są to zarówno gatunki borowe i wrzosowiskowe, rośliny torfowisk i czystych jezior położonych na jałowym mineralnym podłożu, z dala od zakładów przemysłowych. We florze parku stwierdzono występowanie wielu gatunków reliktowych z okresu glacjału i pierwszych okresów polodowcowych. Są to np. trzcinnik prosty, turzyca strunowa, skalnica torfowiskowa, gwiazdnica grubolistna, fiołek torfowy, żurawina drobnolistkowa, zimoziół północny, grążel drobny. Z reliktów postglacjalnych na uwagę zasługują: wyblin jednolistny, nasięźrzał pospolity i grzybienie północne. Ich obecność w parku sygnalizuje wysoki stopień naturalności szaty roślinnej. Na pewno podnosi to przyrodniczą rangę tego obszaru.
    Florę parku wzbogacają również gatunki borealno - atlantyckie. Na szczególną uwagę zasługuje grupa roślin spotykanych w czystych jeziorach lobeliowych, a należą tu: lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, wywłócznik skrętolistny, elisma wodna. W parku znalazło zabezpieczenie wiele gatunków objętych ochroną, jak chociażby widłaki i rosiczki. Fauna w Parku Narodowym "Bory Tucholskie" jest również bardzo licznie reprezentowana. Do najcenniejszych przedstawicieli kręgowców należą: puchacz, bielik, rzęsorek mniejszy, wydra, bóbr, gągoł, tracz nurogęś, zimorodek. Licznie reprezentowane są również płazy tj. żaba trawna, moczarowa i ropuchy zielona, szara, a także rzekotka drzewna. Spotykamy także traszki: grzebieniastą i zwyczajną.
    Od kilku lat obserwować można coraz liczniejsze występowanie nietoperzy, wśród nich nocka Nattera, karlika mniejszego i większego, mroczka późnego. W czystych jeziorach występują licznie ryby. Nie można zapomnieć o niezliczonej rzeszy świata bezkręgowców, bez których nie można byłoby mówić o funkcjonowaniu całej przyrody.
     
  • Rezerwaty przyrody

10 rezerwatów przyrody , powierzchnia 317,64 ha   


Nazwa Lokalizacja Wielkość
Bagno Stawek gm. Brusy 40, 80 [ha]
Bór Chrobotkowy gm. Brusy 41, 50 [ha]
Cisy nad Czerską Strugą gm. Czersk 17, 19 [ha]
Jez. Laska gm. Brusy 70, 40 [ha]
Kręgi Kamienne gm. Czersk 16,91 [ha]
Małe Łowne gm. Chojnice 37, 83 [ha]
Mętne gm. Czersk 53, 28 [ha]
Nawionek gm. Brusy 10, 67 [ha]
Piecki gm. Brusy 19, 42 [ha]
Ustronie gm. Czersk 9, 64 [ha].
 

  • Główne walory przyrodnicze

    Na terenie Zaborskiego Parku Krajobrazowego znajduje się pięć rezerwatów przyrody - Jezioro Nawionek, Jezioro Laska, Bagno Stawek, Jezioro Małe Łowne, Piecki.

    Jezioro Nawionek - powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16.09.1974 r. Celem ochrony jest zachowanie jeziora typu lobeliowego, na południowej granicy zasięgu lobelii jeziornej. Jest to zbiornik oligotroficzny, typu lobeliowego o głębokości do 11,0 m i powierzchni 10,76 ha. Dno w pobliżu linii brzegowej porastają łany lobelii jeziornej i poryblinu jeziornego w sąsiedztwie elismy wodnej, grzybieni północnych i kłoci wiechowatej. Przy brzegu zbiornika można spotkać rosiczkę okrąglolistną, bagno zwyczajne. Ze względu na zachowanie cennych wartości
    przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.

    Jezioro Laska - powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21.07.1977 r., obszar jeziora o powierzchni 70,40 ha stanowiący zbiornik wodny, przez który przepływa rzeka Zbrzyca. Jest to jezioro typu eutroficznego o maksymalnej głębokości 3,6 m , o szeroko wykształconej linii szuwarów i roślinności wodnej zanurzonej. Został utworzony w celu trwałego zabezpieczenia i zachowania miejsc lęgowych licznych gatunków ptaków wodnych i błotnych, w szczególności łabędzia niemego. Poza nim występują tu: kaczki krzyżówki, perkozy dwuczube, gągoły, łyski, mewy śmieszki, czaple siwe. Zalatują na ten akwen : orzeł bielik, kormoran, błotniak stawowy czasami rybołów. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualną zgoda Wojewody.

    Bagno Stawek - powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 04.04.1977 r. Rezerwat stanowi zarastające jeziorko, połączone niewielka strugą z jeziorem Płęsno wraz z otaczającym je torfowiskiem o powierzchni 40,80 ha. Ciekawostka rezerwatu jest funkcjonujący lokalny mikrosystem hydrologiczny. Struga jest odprowadzany nadmiar wody pochodzącej z wycieku wód podskórnych ze wzniesień na obrzeżu rezerwatu. W przypadku obniżenia się poziomu wód w rezerwacie następuje napływ wody z jeziora Płęsno. Występuje tu wiele rzadkich, chronionych roślin m. in. jeżogłówka najmniejsza, rosiczka okrągłolistna i pośrednia, widłak jałowcowaty, wyblin jednolistny, lipiennik Loesela, bagno zwyczajne, żurawina drobnolistna, bazyna czarna, kruszczyk błotny, storczyk szerokolistny, skalnica torfowiskowa, listera jajowata. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.

    Jezioro Małe Łowne - rezerwat powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31.12.1993 r. - jest to fragment lasu, bagno i jezioro o łącznej powierzchni 37,83 ha. Celem ochrony jest zachowanie cennych zbiorowisk turzycowo - mszarnych. Szczególna ochrona objęto roślinność torfowisk wysokich i przejściowych w otoczeniu boru bagiennego wraz z roślinnością charakterystyczna dla zbiornika wodnego we wczesnym stadium zarastania płem mszarnym. Unikatowym walorem jest silnie skąpożywny charakter jeziora Małe Łowne. Jest to jezioro o wodzie oligohumusowej. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.

    Piecki - powołany 21. 11. 2001 roku Rozporządzeniem Wojewody Pomorskiego (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego, Nr 91, poz. 1318), o powierzchni 19,42 ha, otulinie 92,89 ha. Celem powołania jest ochrona rzadkiej i chronionej roślinności wodnej i torfowiskowej, ( przejściowe i wysokie torfowiska ). Rezerwat obejmuje jeziora: Piecki, Piecki Male, Kaczewo oraz torfowiska i bory bagienne. Z cennych gatunków flory występują tutaj: rosiczki - okrągłolistna, pośrednia i długolistna, bazyna czarna, widłak wroniec, widłak goździsty żurawina drobnoowockowa, wyblin jednolistny. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu, wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.
     
  • Parki krajobrazowe

Zaborski Park Krajobrazowy gm. Chojnice, gm. Brusy 34 026 [ha] http://www.zaborypark.eco.pl/
Tucholski Park Krajobrazowy gm. Chojnice, gm. Czersk 11 323 [ha] - w woj. pomorskim http://www.tuchpark.tuchola.pl/
Główne
walory przyrodnicze


a) Zaborski Park Krajobrazowy

  • Szata roślinna:


W krajobrazie Parku wśród zbiorowisk leśnych dominują bory sosnowe. Spotyka się suboceaniczny bór świeży, bór chrobotkowy oraz bór wrzosowy. Na obrzeżu jezior dystroficznych potkać można zachowane w stanie naturalnym bory bagienne. W obniżeniach terenowych występuje bór trzęslicowy oraz fragmenty brzeziny bagiennej. Na glebach wytworzonych glin morenowych w południowej, zachodniej i centralnej części Parku zachowały się w naturalnym stanie lasy typu grądowego z bogatym runem.
Lasy na terenie Parku obfitują w liczne gatunki grzybów jadalnych i pozostałych. Wiele gatunków grzybów jest pod ochroną gatunkową: smardzowate ( okrątek czerwony, purchawica olbrzymia). Niektóre gatunki grzybów żyją w symbiozie glonami tworząc plechowate rośliny zwane porostami. Flora porostów na terenie ZPK jest bogata i liczy 259 gatunków. W tej liczbie 65 gatunków podlega ochronie ścisłej, 1 gatunek podlega ochronie częściowej. Dalsza grupa to bardzo rzadkie należące do tzw. "Czerwonej Księgi"- zagrożonych wyginięciem. Do rzadkich i chronionych porostów należą: płucnica islandzka, płucnik granicznik, płucnica niwalna, kilka gatunków brodaczki, odnóżyca jesionowa, tarczownica lipowa, pawężnica, czasznik modrozielony, chrobotek alpejski, włostka kędzierzawa.
Ciekawym elementem flory Parku są zbiorowiska roślinności torfowiskowej. Torfowiska niskie, typu rzeczno - jeziornego są zalewane okresowo przez wodę niosącą żyzny namuł i w warunkach małego dostępu powietrza tworzą się tam osady organiczne zwane torfem oraz roślinność niskotorfowa ze znaczną przewagą turzyc, kosaćców żółtych. Najczęściej spotykanymi zespołami roślinnymi są: szuwar turzycy błotnej, zaostrzonej i prosowatej. W nieckach i zagłębieniach terenu ZPK rozwijają się torfowiska wysokie, na które decydujący wpływ mają wody opadowe. Niekiedy tworzą się tam torfowiska przejściowe, ukształtowane w wyniku oddziaływania wód opadowych jak i niewielkich, dystroficznych zbiorników wodnych. Jeziora te zarastają wokół tzw. płem i turzycami, gdzie często występują rosiczki (okrągłolistna, pośrednia i długolistna). Opodal od lustra wody tworzą się torfowiska wysokie o charakterystycznej budowie kępkowo - dolinkowej, które oprócz torfowców porastają inne rośliny jak: modrzewnica zwyczajna, bagno zwyczajne, bażyna czarna, żurawina błotna i drobnoowockowa. Najczęstszymi zespołami są: mszar kępkowo - dolinkowy, mszar przygiełkowy oraz mszar z turzycą bagienną. Torfowiska te posiadają specyficzny urok i są częstym elementem krajobrazu Parku. W tych miejscach często obserwujemy gatunki reliktowe oraz chronione. Na uwagę zasługuje grupa reliktów polodowcowych, należą do nich; turzyca strunowa, bażyna czarna, skalnica torfowiskowa, fiołek torfowy, żurawina drobnoowockowa, zimoziół północny, oraz reliktowe mszaki (mchy, watrobowce) np. sierpowiec błyszczący - ochrona ścislą. Z roślin chronionych występuje 6 gatunków widłaków: goździsty, jałowcowaty, spłaszczony, cyprysowaty, torfowy i wroniec. Dalsze gatunki chronione w ZPK m.in.: żłobik koralowy, kruszczyk rdzawoczerwony, lipiennik Loesela, listera jajowata (storczyki). Do rzadkich należa rośliny wodne występujące w bardzo czystych jeziorach lobeliowych: stroiczka wodna, poryblin jeziorny, brzeżyca jednokwiatowa, wywłócznik skrętolistny, jeżogłówka pokrewna, elisma wodna. Również spotykamy kolejne cenne gatunki: kłoć wiechowata, turzycę dwupienną, rdestnicę długolistną, grzybienie północne, grążele żółte i drobne, osokę aloesowatą, żabiściek pływający, pływacz pospolity, tojeść bukietowa oraz ponikło błotne.
 

  • Fauna:

Fauna Zaborskiego Parku Krajobrazowego jest reprezentowana przez wiele gatunków zwierząt bezkręgowych i kręgowych. Jednak dokładna liczba gatunków żyjących na terenie Zaborskiego Parku Krajobrazowego nie jest znana. Dlatego przedstawimy z poszczególnych gromad kilka gatunków najbardziej charakterystycznych dla terenu Parku. 
 
  • Jeziora:

Jeziora są bardzo charakterystycznym elementem krajobrazu Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Ich geneza związana jest ze zlodowaceniem bałtyckim. Obecnie na Pojezierzu Pomorskim liczba jezior powyżej 1 ha powierzchni wynosi 3 385, zaś ich łączna powierzchnia określona została na 104 219,4 ha, z czego 47 jezior o powierzchni 4 319,27 ha znajduje się w granicach Zaborskiego Parku Krajobrazowego, co stanowi 4,14% powierzchni jezior Pojezierza Pomorskiego.
 
  • Rzeki:

Zaborski Park Krajobrazowy położony jest w dorzeczu Brdy. Granice ZPK nie nawiązują do naturalnych granic systemów hydrologicznych. Chroniony obszar ma charakter otwarty, przez co jest szczególnie narażony na oddziaływanie czynników zewnętrznych (np. dopływ zanieczyszczeń obszarowych). Brda stanowi główną arterię wodną Parku. Przekracza ona granice ZPK poniżej profilu Ciecholewy, odwadniając wcześniej obszar o powierzchni 657 km2. Brda jest tu już rzeką o znacznej szerokości (32,5 m) i głębokości (średnia 1,24 m). Wprowadza też na teren ZPK znaczne ilości wody. I tak, średni jej przepływ w okresie 1961-1970 wynosił 5,66 m3/s , a w latach 1976-1991 - 9,92 m3/s. W obrębie Parku spadek Brdy jest niewielki, a odpływ rzeki jest transformowany przez 7 kolejnych jezior rynnowych. Jej długość na tym odcinku ma 37,3 km. Brda opuszcza granice ZPK w profilu Męcikał, płynąc dalej niemal równolegle do granic Parku. Około 10 km poniżej Brda jest sztucznie podpiętrzona przez zaporę wodną w Mylofie. Do profilu w Męcikale powierzchnia zlewni Brdy przyrasta o 1 113 km2 . Średni przepływ Brdy wypływającej z Parku jest równocześnie znacznie większy niż na wejściu do badanego systemu. I tak, w latach 1961-1970 jego wartość sięgała 17,1 m3/s . Poza Brdą przez teren ZPK przepływa szereg jej dopływów, najczęściej biorących swój początek poza jego granicami. Do największych lewych dopływów należą: Czerwona Struga, Jarcewska Struga, oraz Struga Siedmiu Jezior. Wśród prawych dopływów należy wymienić: Chocinę, Zbrzycę, Orlą Strugę i Czernicki Rów. Sieć drenażu na badanym terenie jest zatem rozbudowana. Większość cieków płynie na południe lub na południowy wschód dawnymi szlakami odpływu wód roztopowych, zgodnie z nachyleniem terenu ukształtowanym w epoce lodowej. W związku ze znacznym nachyleniem sandru, rzeki mają zazwyczaj stosunkowo duży spadek i przypominają swym ustrojem rzeki typu podgórskiego. Sieć rzeczna ZPK w znacznej części zatraciła jednak swój naturalny charakter. Nierzadkim zjawiskiem są rowy melioracyjne, a bieg cieków naturalnych bywa zmieniony.

b) Tucholski Park Krajobrazowy

Teren, na którym jest położony Tucholski Park Krajobrazowy został ukształtowany przez lodowiec skandynawski. Urozmaiceniem tego młodoglacjalnego krajobrazu są tu liczne rozcięcia erozyjne w postaci dolin i rynien, którymi płyną pośród malowniczego krajobrazu rzeki i strumienie. Główny szlak wodny Parku stanowi rzeka Brda płynąca miejscami głęboką doliną otoczoną starodrzewem lasów liściastych. Na szczególną uwagę zasługuje jej odcinek w miejscowości Świt, gdzie skupienie głazów narzutowych i strome brzegi doliny nadaje rzece charakter górski, a flisacy spławiający tędy drewno nazwali je "Piekłem". Kolejnym typowym i malowniczym elementem krajobrazu Parku są jeziora wytopiskowe o nieregularnym zarysie linii brzegowej oraz nieliczne jeziora rynnowe z unikalną florą i fauną. Spotkać też tu można niewielkie jeziorka śródleśne, tzw. "oczka" i "kociołki" naturalnie zarastające specyficzną roślinnością torfowiskową. Zadziwiającą ozdobą tych jeziorek są pływające wyspy utworzone przez oderwane pło mszarne
Ponad 86% powierzchni Parku stanowią lasy, w których gatunkiem panującym jest sosna. Zwarty kompleks borów sosnowych o dużej powierzchni oraz brak ośrodków przemysłowych wpływa na wytworzenie specyficznego klimatu o właściwościach leczniczych.
 
  • Świat roślin:

Obszar Tucholskiego Parku Krajobrazowego, tak jak całych Borów Tucholskich obejmujący w większości jałowe piaski, cechuje się specyficzną florą naczyniową złożoną z wielu rzadkich gatunków. Na tle innych flor Niżu Polskiego przedstawia wyjątkowe wartości, ze względu na występowanie roślin, które w bardziej zagospodarowanych i uprzemysłowionych obszarach już wyginęły lub nigdy nie miały dobrych warunków rozwoju. Na czerwonej liście roślin naczyniowych zagrożonych w Polsce znajduje się około 100 gatunków z obszaru Parku. Z gatunków podlegających ochronie prawnej, stwierdzono na terenie Parku 43 gatunki podlegające ochronie całkowitej i 16 częściowej. Licznie reprezentowana jest tu grupa reliktów glacjalnych (polodowcowych) : trzcinnik prosty, bagno zwyczajne, bażyna czarna, brzoza niska, żurawina drobnolistkowa, fiołek torfowy, gwiazdnica grubolistna, brzoza niska . Z reliktów postglacjalnych na szczególną uwagę zasługuje występowanie na terenie Tucholskiego Parku Krajobrazowego interesujących i rzadko spotykanych storczyków: wyblina jednolistnego, wątlika błotnego oraz grzybieni północnych. Do interesujących gatunków o charakterze atlantyckim spotykanych na terenie Parku należy kłoć wiechowata oraz najrzadsza z naszych rosiczek - rosiczka pośrednia oraz przygiełka brunatna. Natomiast liczba stanowisk tzw. Gatunków stepowych jest stosunkowo mała. Spotyka się je najczęściej na zboczach zwłaszcza Brdy. Do tej grupy należy dzwonek syberyjski, ostrołódka kosmata i wężymord stepowy. Z dużym udziałem gatunków północnych kontrastuje w Tucholskim Parku Krajobrazowym niewielka liczba roślin południowych, w szerokim znaczeniu przyśródziemnomorskich. Najważniejszym przedstawicielem tej grupy jest jarząb brekinia spotykany na dwu stanowiskach nad Brdą w uroczysku "Piekło" i w rezerwacie "Ustronie". Kolejną grupą roślin mających na niżu charakter reliktowy stanowią gatunki górskie, a wśród nich cis pospolity, którego największe skupienie w Polsce znajduje się w rezerwacie cisów w Wierzchlesie, a dość liczne stanowisko w rezerwacie "Cisy nad Czerską Strugą". Obecność reliktów (tzw. gatunków przetrwałych z minionych okresów klimatycznych) na danym terenie świadczy o wysokim stopniu naturalności szaty roślinnej Tucholskiego Parku Krajobrazowego i jednocześnie w dobitny sposób podnosi przyrodniczą rangę tego obszaru. Wyjątkowo bogata jest flora porostów. Na terenie Parku występuje około 300 gatunków porostów. Obok wielu pospolitych i rozpowszechnionych, są także gatunki prawnie chronione, zagrożone - umieszczone na krajowej "Czerwonej Liście Porostów", rzadkie w skali kraju i regionu. Obszar Tucholskiego Parku Krajobrazowego jest w znacznej mierze zalesiony. Szata roślinna mimo pozornej monotonności zachowuje prawie wszystkie zbiorowiska leśne występujące na Niżu Środkowoeuropejskim. Zdecydowanie przeważają tu co prawda bory sosnowe, zróżnicowane na wiele zespołów i wariantów ekologicznych, to jednak zachowały się tu również lasy liściaste : grądy, dąbrowy, łęgi i olsy.
 
  • Świat zwierząt:

Zróżnicowanie siedlisk Tucholskiego Parku Krajobrazowego - od żyznych lasów łęgowych do ubogich, kserotermicznych stoków rynien jeziornych i rzecznych sprawia, że różnorodność występujących tutaj gatunków zwierząt jest znaczna. Jedynym przedstawicielem Agnatha występującym na terenie Parku jest minog strumieniowy. Obecność tego gatunku, znajdującego się na liście Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt stwierdzono w Brdzie w okolicy Rudzkiego Mostu. Zbiorniki wodne TPK zasiedlają pospolite krajowe ryby. Ich liczebność, skład gatunkowy zależy od wielkości i od typu troficznego (żyzności) zbiornika. Skład gatunkowy ryb istotnie wzbogacają gatunki związane z rzekami i strumieniami. Szczególne miejsce zajmują łososiowate - troć , pstrąg potokowy, lipień oraz pochodzący z hodowli pstrąg tęczowy. Wyniki inwentaryzacji płazów i gadów potwierdziły występowanie wszystkich gatunków charakterystycznych dla niżu Polski. Liczebność płazów w ostatnim dwudziestoleciu gwałtownie spadła, takie gatunki jak : kumak nizinny, grzebiuszka ziemna, rzekotka drzewna, ropucha paskówka i śmieszka zagrożone są wyginięciem. Najliczniejszą grupę kręgowców w Parku stanowią ptaki. Stwierdzono lęgi 134 gatunków i regularne pojawianie się na przelotach ponad 20. Do najcenniejszych, spośród których kilka umieszczonych zostało w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt należą: bocian czarny, bąk, bielik, puchacz, żuraw, kropiatka i derkacz. Gatunkami ptaków wodnych lęgnących się na wszystkich jeziorach Parku są: łyska, perkoz dwuczuby, krzyżówka. Drugą grupę tworzą łabędź niemy, czernica i błotniak stawowy, których obecność stwierdza się na większości jezior. Z kolei trzecią grupę gatunków, których występowanie ogranicza się do kilku zbiorników składają się: perkozek, krakwa, cyranka, płaskonos. Pas trzcin i szuwarów jezior Parku zasiedla typowy dla tego środowiska błotniak stawowy i pospolite gatunki drobnych wróblowatych. Poza tymi gatunkami spotkać tu można: czaple siwe, świstuny, głowienki, łabędzie krzykliwe i czarnodziobe, gęsi gęgawy białoczelne oraz mewy.
Dolina Brdy wraz z położonymi w najbliższym sąsiedztwie jeziorem Szpitalnym i mniejszymi zbiornikami bez nazwy w okolicy Rudzkiego Mostu, Kiełpińskiego Mostu i Nowego Młyna to biotop występowania gągoła i tracza nurogęsia. Dolina Brdy jest również ważnym w skali kraju obszarem lęgowym zimorodka. Nie mniej ważną rolę pełni dolina Brdy w okresie zimowym. Niezamarzające odcinki rzeki są bazą żerową dla stad kaczek, łysek, traczy i łabędzi oraz towarzyszącym im ptakom drapieżnym, zwłaszcza bielikom. Natomiast najbardziej różnorodną i najliczniejszą grupą ptaków są gatunki leśne: zięba, trznadel, świergotek drzewny, pierwiosnek, rudzik, sójka, pokrzewki, świstunka, drozd, kos, muchołówka, dzięcioły, puszczyk, szpak, sikory, pleszka, krętogłów, kraska, skowronek borowy, lelek, myszołów, trzmielojad, kruk, wrona siwa, jastrząb, kobuz, krogulec, pustułka, sowy.Inne gatunki ptaków drapieżnych - kanię czarną, orlika krzykliwego, bielika, rybołowa, drzemlika, można spotkać podczas przelotu wiosennego i jesiennego. Typowym gościem zimowym na terenie Parku jest myszołów włochaty. Na obszarze Parku stwierdzono występowanie 49 gatunków ssaków. Z rzędu owadożernych stwierdzono 5 gatunków: jeża wschodniego, kreta, ryjówki oraz rzęsorki. Bogatą w gatunki grupę stanowią nietoperze - stwierdzono występowanie 10 gatunków. Najliczniejszym w gatunki rzędem ssaków są gryzonie - 16 gatunków. Poza tym spotkać tu można m.in.: lisa, borsuka, jenota, kunę leśną i domową, tchórza, gronostaja, łasice łaskę, wydrę, bobra, dziki, sarny, jelenie i rzadziej łosie.
 
  • Obszary chronionego krajobrazu


a) Chojnicko - Tucholski pow. chojnicki 15.000 [ha]
b) Północny część wschodnia pow. chojnicki 3.800 [ha]
c) Północny część zachodnia pow. chojnicki 4.000 [ha]

 

  • Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju
Ogółem: 221, w tym
Pojedyncze drzewa: 114
Grupy drzew: 71
Aleje: 5
Głazy narzutowe: 4
Inne: 27
 
  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe: brak

 

  • Użytki ekologiczne - 484.,15 ha

Gm. Brusy -34 użytki
Gm. Chojnice - 109 użytki
Gm. Czersk - 38 użytki

Obszary Natura 2000

Powiat chojnicki   - SOO – Specjalne  Obszary Ochrony  (siedliskowe)

Nazwa obszaru

Kod obszaru

Typ obszaru

Sandr Brdy

PLH220026

I

Lubnia

PLH220015

B

Bór Chrobotkowy

PLH220004

B

Powiat chojnicki   - OSO –  Obszary Specjalnej Ochrony  (ptasie)

Nazwa obszaru

Kod obszaru

Typ obszaru

Dolina Słupi

PLB220002

F

Wielki Sandr Brdy

PLB220001

F

Młosino (Shadow List)

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody
Ogółem 80256,9 ha

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
  • Ścieżki edukacyjne
    • Szlaki piesze:
    • Niebieska ścieżka dydaktyczna Piła Młyn”
      • Rozpoczyna się w miejscowości Bachorze, tuż przy pętli autobusowej, a kończy na parkingu, przy ujściu Strugi Siedmiu Jezior do jeziora Charzykowskiego. Prowadzi ona przez najatrakcyjniejsze obszary Parku i pozwala na zapoznanie się z jego zróżnicowaniem florystyczno – faunistycznym, a także z różnymi typami genetycznymi i limnologicznymi jezior. Aby przejść cała trasę należy pokonać ok. 6,5 km, co zajmie ok. 3 h. Przebieg całej ścieżki oznakowany jest w terenie kwadratami o boku 10 cm koloru białego z niebieskim paskiem szerokości 3 cm. Zaplanowano na niej dziewięć przystanków, przy czym nie oznakowano ich w terenie tablicami. Są to:
        • I. Rośliny chronione
        • II. Jezioro dystroficzne Kacze Oko
        • III. Pomniki przyrody
        • IV. Jezioro Płęsno
        • V. Ols porzeczkowy
        • VI. Jezioro Skrzynka
        • VII. Jezioro Charzykowskie
        • VIII. Ujście Strugi Siedmiu Jezior
        • IX. Śródleśny parking przy jeziorze Charzykowskim (byłe pole namiotowe „Strużka”)
        • Odnalezienie w/w przystanków nie powinno nastręczać trudności, gdy skorzystamy z przewodnika autorstwa Beata Grabowskiej pt.: Piła Młyn  
    • Czerwona ścieżka dydaktyczna Łąki Józefowskie
      • Zaczyna się i kończy przy śródleśnym parkingu - ok. 3 km na północ od wsi Klosnowo. Długość tej ścieżki wynosi ok. 6 km, dlatego też czas przejścia nie powinien zająć więcej niż 2,5 godziny. W terenie trasa została oznakowana białymi kwadratami z czerwonymi ukośnymi paskami. Ścieżka prowadzi przez różnorodne ekosystemy Parku – las, łąkę i jezioro. Przygotowano tu dziewięć następujących punktów dydaktycznych, które nie są oznakowane w terenie:
        • I. Bór świeży
        • II. Martwe drzewa jako przykład ekosystemu na niewielkiej powierzchni
        • III. Znaczenie mrówek w lesie
        • IV. Bobry
        • V. Jezioro Ostrowite
        • VI. Łąki jako antropogeniczny ekosystem nieleśny
        • VII. Drzewa i krzewy Parku
        • VIII. Budowa piętrowa lasu
        • IX. Rośliny dna lasu
      • Szczegółowych informacji o ścieżce należy szukać w przewodniku przygotowanym przez Magdalenę Kochanowską, Ewę Szopińską oraz Wojciecha Błoniarza pt.: Łąki Józefowskie.  
    • Zielona ścieżka dydaktyczna Wokół jeziora lobeliowego Wielkie Gacno”
      • Ta najdłuższa ścieżka dydaktyczna Parku zaczyna się w miejscowości Funka, w miejscu gdzie krzyżuje się droga asfaltowa z drogą prowadzącą do Klosnowa, a kończy się w Bachorzu przy pętli autobusowej. Aby przejść cała trasę trzeba pokonać 7,5 km, co zajmuje ok. 3,5 h. Zobaczyć tu możemy jeziora lobeliowe z charakterystyczną dla nich roślinnością, sukcesję w strefie przyjeziornej i na wydmie. To najlepsze miejsce by zapoznać się z mieszkańcami lasu, wydmy i jezior. Podobnie jak poprzednie ścieżki, w terenie oznakowano ją białymi kwadratami, tym razem jednak z zielonymi ukośnymi paskami. Oprócz oznakowania warto wesprzeć się wiedzą zawartą w przewodniku pt.: „Wokół jeziora lobeliowego Wielkie Gacno”, autorstwa Mariusza Grzempy. Publikacja omawia osiem wyznaczonych przy tej ścieżce przystanków:
        • I. Krajobraz okolic jeziora Wielkie Gacno
        • II. Jezioro lobeliowe Wielkie Gacno
        • III. Lobelia
        • IV. Poryblin
        • V. Sukcesja w strefie pojeziernej
        • VI. Brzozy, martwe drzewo i ogłodek
        • VII. Dziuple
        • VIII. Sukcesja na wydmie
    • Botaniczna ścieżka dydaktyczna dla osób niepełnosprawnych
      • Jest to najkrótsza ścieżka Parku Narodowego „Bory Tucholskie”. Znajduje się przy siedzibie Parku w Charzykowach. Jej powierzchnia nie przekracza 0,5 ha. Przeznaczona jest dla tych wszystkich, którzy pragną zapoznać się z florą regionu Borów Tucholskich, a nie mogą odbywać dłuższych wędrówek. Mogą z nij korzystać również osoby na wózkach inwalidzkich. Na niewielkim obszarze posadzono typowe i jednocześnie kluczowe gatunki dla flory Borów Tucholskich, stosunkowo łatwe do rozpoznawania. Zadbano, aby przy ścieżce znalazła się ekspozycja roślin łatwo rozpoznawalnych po dotyku i lub zapachu. Powstała ona przede wszystkim z myślą o osobach niedowidzących i niewidomych. Na ścieżce wyznaczono dwanaście punktów:
        • I. Dziko rosnące rośliny trujące i użytkowe
        • II. Siedliska borowe
        • III. Paprotniki
        • IV. Zbiorowiska lasu liściastego: grąd, dąbrowa i buczyna
        • V. Lasy łęgowe i olsy
        • VI. Rośliny rzadki i chronione
        • VII. Zbiorowiska wodne i rośliny szuwarowe
        • VIII. Torfowisko
        • IX. Rośliny łąkowe
        • X. Rośliny towarzyszące człowiekowi
        • XI. Rośliny muraw piaskowych, wrzosowisk i wydm
        • XII. Ogród zmysłów
      • Więcej informacji nt. w/w ścieżki można znaleźć w przewodniku pt.: Botaniczna ścieżka dydaktyczna, którego autorami są Beata Grabowska, Mariusz Grzempa oraz Magdalena Kochanowska.
    • szlak zielony – BY 2061: Szlak Strugi Siedmiu Jezior”: Chojnice- Jarcewo – Klosnowo – Dębowa Góra – Małe Swornegacie – Chojniczki – Charzykowy (46 km)
    • szlak czerwony – BY 2016c: „Szlak Kaszubski im. Juliana Rydzkowskiego”: Chojnice – Chojniczki – Bachorze – Stara Piła – Męcikał – Giełdon - Wiele  (51 km) –
    • szlak niebieski – BY 2059n, „Szlak Zbrzycy”: Swornegacie – Zbrzyca – Kłoniecznica – Laska – Widno – Rolbik – Kaszuba – Leśno – Orlik – Lamk (33 km) przebiegający dalej do Wdzydz Kiszewskich
    • szlak zielony – BY2056: Brusy – Zalesie – Leśno – Parzyn – Kruszyn – Kubianowo – Laska – Płęsno – Drzewicz (41 km)
    • szlak żółty – im. Józefa Bruskiego: Charzykowy – Wolność – Babilon – j. Duże Łowne – Charzykowy  -   o długości 27 km;
    • szlak niebieski – BY 202n, „Szlak Brdy”: Konarzyny – Małe Swornegacie – Swornegacie  - Drzewicz – Męcikał – Mylof – Rytel, szlak przebiega dalej do Bydgoszczy
    • szlak żółty „Kasztelański”: Rytel –Lotyń – Wysoka, szlak dochodzi do miejscowości Gostycyn
    • Szlaki wodne:
    • Brda – dostępna do spływów kajakowych na długości 233 km, szlak zaczyna się od Jeziora Głębokiego i wiedzie przez jeziora Szczytno, Końskie, Krępsko, Charzykowskie, Długie, Karsińskie, Witoczno, Małołąckie, Dybrzk, dalej przez Tucholski Park Krajobrazowy do Zalewu Koronowskiego i Bydgoszczy,
    • Zbrzyca – długość 45 km – rozpoczyna się  na Jeziorze Sarnowiczym Wielkim, prowadzi przez jeziora: Dywan, Somińskie, Kruszyńskie, Parzyn, Michałowo, Laska, Książe, Parszczenica i łączy się z Brdą w Jeziorze Witoczno.
    • Szlaki wodne lokalne jednodniowe:
    • Szlak Chociny z miejscowości Zielona Huta do Swornegaci
    • Szlak Charzykowski z Charzyków wzdłuż brzegów jeziora do Małych Swornegaci, gdzie łączy się ze Szlakiem Brdy.
    • Trasy rowerowe znakowane
      • Trasa czarna po Borach Tucholskich - długość 113 km – Tuchola – Raciąż – Lutom – Woziwoda – Czersk – Odry – Karsin – Wiele – Leśno – Czapiewice – Drzewicz – PN „Bory Tucholskie” – Bachorze – Chojnice lub alternatywnie ze wsi Leśno przez Kaszubę – Rolbik – Laskę – Śluzę – Swornegacie – Chociński Młyn do Bachorza
      • Trasa niebieska – długość 166km -  Bydgoszcz – Tuchola – Woziwoda – Lutom – Rytel – Mylof – Klosnowo – Drzewicz – Swornegacie – Chociński Młyn – Bachorze – Charzykowy – Chojnice
  • Wycieczki z przewodnikiem  - Brak danych
  • Prelekcje Brak danych
  • Wydawnictwa – podać:
    • Spotkania z przyrodą. Park Narodowy „Bory Tucholskie”
    • Osobliwości przyrody Parku Narodowego „Bory Tucholskie”
    • Tabela lichenoindykacyjna
    • Poznaj Park Narodowy „Bory Tucholskie”
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak informacji

Powiat Człuchowski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy - nie występuje

Rezerwat przyrody

  • "Osiedle Kormoranów" gm. Przechlewo 20,46 ha
  • "Cisy w Czarnem" gm. Rzeczenica 26,29 ha
  • "Międzybórz" gm. Rzeczenica 1,63 ha
  • "Bocheńskie Błoto" gm. Rzeczenica 15,68 ha
  • "Jezioro Sporackie" gm. Człuchów 11,36 ha.
  • "Jezioro Krasne" gm. Przechlewo 28,00 ha
  • "Jezioro Bardze Małe" gm. Człuchów 7,37 ha
  • "Jezioro Cęgi Małe" gm. Koczała 4,06 ha
  • "Bagnisko Niedźwiady" gm. Przechlewo 47,54 ha
  • "Miłachowo" gm. Debrzno 3,70 ha
  • "Przytoń" gm. Przechlewo 19,57 ha
  • "Sosny" gm. Człuchów 1,49 ha
  • "Dolina Gwdy" gm. Czarne 428,20 ha
    • "Osiedle Kormoranów" utworzony dla ochrony miejsc lęgowych kormorana czarnego i czapli siwej
    • "Cisy w Czarnem" -rezerwat leśny obejmujący jedno z najbogatszych stanowisk cisa w Polsce
    • "Międzybórz"- rezerwat leśny chroniący fragment lasu mieszanego o pierwotnym charakterze
    • "Bocheńskie Błoto"- rezerwat torfowiskowy obejmujący torfowisko przejściowe z charakterystycznymi zespołami roślin bagiennych stanowiące ostoję ptactwa wodno-błotnego.
    • "Jezioro Sporackie" -rezerwat florystyczny obejmujący jezioro lobeliowe oraz fragment torfowiska przejściowego.
    • "Jezioro Krasne" - rezerwat florystyczny chroniący stanowiska rzadkich roślin związanych z biocenozą jeziora lobeliowego.
    • "Jezioro Bardze Małe"-rezerwat wodny chroniący jezioro lobeliowe.
    • "Jezioro Cęgi Małe" -rezerwat wodny obejmujący jezioro dystroficzne z przylegającym torfowiskiem przejściowym.
    • "Bagnisko Niedźwiady" - rezerwat leśny utworzony dla ochrony torfowiska przejściowego i boru bagiennego.
    • "Miłachowo" - rezerwat florystyczny utworzony dla ochrony muraw i zarośli kserotermicznych z rzadkimi roślinami ciepłolubnymi osiągającymi tu północna granicę zasięgu.
    • "Przytoń" - rezerwat leśny obejmujący fragment charakterystycznego dla terenów morenowych lasu mieszanego z udziałem buka, położony nad przełomowym odcinkiem Brdy.
    • "Sosny" -rezerwat leśny chroniący fragment lasu mieszanego z sosnami pomnikowych rozmiarów.
    • "Dolina Gwdy" - rezerwat krajobrazowy obejmujący fragmenty dolin Gwdy i Czernicy zachowane w stanie zbliżonym do naturalnego.

Park krajobrazowy - nie występuje

Obszary chronionego krajobrazu

  • "Okolice Jezior Krępsko i Szczytno" o pow. 12 428 ha, na terenie powiatu człuchowskiego 11 578 ha
  • "Zespół Jezior Człuchowskich" o pow. 1 108 ha, w całości na terenie powiatu człuchowskiego
  • "Źródliskowy obszar Brdy i Wieprzy na wschód od Miastka" o pow. 11 776 ha, na terenie powiatu człuchowskiego l 500 ha (okolice Pietrzykowa)
  • "Fragment Borów Tucholskich" o pow. 16 632 ha, na terenie powiatu człuchowskiego 550 ha (okolice Jez. Lipczyno)
  • "Obszar Chronionego Krajobrazu na południowy wschód od Jeziora Bielsko" o pow. 388 ha
  • "Dolina rzeki Debrzynki" o pow. 1 745 ha w tym 1 007 ha na terenie powiatu człuchowskiego.

          Główne walory przyrodnicze - brak danych

  • Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju
    • 52 -okazy drzew
    • 5 -głazy narzutowe
  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - brak
  • Użytki ekologiczne
    • "Źródlisko rz. Ruda" , Koczała, część działki nr 499 o pow. 2,82 ha
    • Półwysep "Dymin", Koczała, działka nr 576/1 o pow. 1,06 ha
    • "Mokradła nad Jeziorem Łazienkowskim" , Człuchów, część działek nr 12/2-21/2 i 12/2-19, obręb 64, o pow. 6,41 ha
    • las, Koczała, leśnictwo Niesiłowo, oddział 16 p, o pow. 0,85 ha
Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000

Powiat człuchowski - SSO – Specjalne  Obszary Ochrony  

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Jezioro Piasek
PLH220013
B
Jezioro Krasne
PLH220035
B
Dolina Wieprzy i Studnicy
PLH220038
B

 

Na terenie Gminy Przechlewo znajduje się specjalny obszar ochrony siedlisk PLH 220035 Jezioro Krasne
Obszar ten obejmuje niewielkie, bezodpływowe jezioro lobeliowe położone wśród zwartych borów świeżych, kompleksu Borów Tucholskich. Ma ono słabo rozwiniętą linię brzegową, jest płytkie o piaszczysto – mulistym litoralu i bardzo kwaśnej ale bardzo dobrze natlenionej wodzie. Na obrzeżach jeziora wykształciły się fitocenozy brzeziny bagiennej i torfowisk przejściowych. Jezioro jest otoczone głównie borami sosnowymi, porastającymi gleby pseudobielicowe.


Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody
16325,83 ha poza obszarami Natura 2000 w tym:
2282,69 ha Rzeczenica - 116,11 ha Przechlewo

 

Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
  • Ścieżki edukacyjne
    • Ścieżka rowerowa z elementami edukacyjnymi    ok. 6 km      Koczała            jezioro, las, ekosystemy
  • Wycieczki z przewodnikiem-brak informacji
    • Prelekcje - brak informacji
  • Wydawnictwa
    • tytuł Mrówka Radzi
    • wydawnictwo  jednorazowe
    • tytuł Przyrodnicze Rozmaitości Człuchowa
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych
  • Rewaloryzacja Zieleni Zabytkowej Założenia Parkowego „Lasek Luizy” w Człuchowie
    • czas realizacji 5 lat
    • wartość całego projektu 4 mln zł

Powiat Gdański

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy: nie występuje

Rezerwaty przyrody:

  • Nazwa: Dolina Kłodawy,
    • Lokalizacja: gmina Trąbki Wielkie
    • Wielkość: 14,36 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      obszar rezerwatu obejmuje fragment doliny rzeki Kłodawy, silnie wciętej w wysoczyznę morenową ( ok. 20 m) zbocza doliny są strome i są one miejscem występowania licznych obszarów źródliskowych
  • Nazwa: Wyspa na jeziorze Przywidz
    • Lokalizacja: Przywidz
    • Wielkość: 4,55 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      200 - letni drzewostam bukowy z domieszką lipy i innych drzew liściastych
  • Nazwa: Jar Reknicy
    • Lokalizacja: gmina Kolbudy
    • Główne walory przyrodnicze:
      przełomowy odcinek doliny rzecznej z licznymi okazami pomnikowych drzew i cennych gatunków roślin zielnych
  • Nazwa: Bursztynowa Góra
    • Lokalizacja: gmina Kolbudy
    • Główne walory przyrodnicze:
      Wyrobiska dawnej kopalni bursztynu

Obszary chronionego krajobrazu:

  • Nazwa: OCHK Żuław Gdańskich
    • Lokalizacja: gmina Cedry, Suchy Dąb, Pruszcz Gd.
    • Wielkość: pow. całk. 30 092 km2 (27 500 na terenie powiatu)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Obszar ten obejmuje równinę deltową Wisły ze skomplikowanym systemem hydrograficznym (polderowo-grawitacyjnym). Obszar charakteryzuje się dominacją użytków zielonych i pól uprawnych.
  • Nazwa: Przywidzki OCHK, obejmuje:
    • Lokalizacja: gmina Przywidz
    • Wielkość: całk. pow. 10 888 ha (8 900 ha na terenie powiatu)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Urozmaicone ukształtowanie terenu, duży powierzchniowy udział lasow i znaczna jeziorność
  • Nazwa: OCHK Doliny Raduni
    • Lokalizacja: Kolbudy, Pruszcz Gdański, całk.
    • Wielkość: Pow. 3 340 ha (1 450 ha na terenie powiatu)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Złożona struktura goemorfologiczna tworzona przez baseny i przełomy rzeczne
  • Nazwa: Otomiński OCHK,
    • Lokalizacja: gmina Kolbudy,
    • Wielkość: pow. 2 072 ha (1 400 w granicach powiatu)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Urozmaicony krajobraz okolic jeziora Otomińskiego

Pomniki przyrody:

  • Na terenie powiatu znajduje się 75 pomników przyrody, z czego: 48 pojedynczych drzew, 18 grup drzew, 2 aleje, 7 głazów narzutowych.
  • Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe: brak
  • Użytki ekologiczne:

Powołane Uchwałami Rady Gminy:

  • "Park Wiejski" w miejscowości Jankowo
  • "Sarnia Góra" w Kolbudach
     
Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000

Powiat gdański - SSO – Specjalne  Obszary Ochrony

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Dolina Reknicy
PLH220008
B
Przywidz
PLH220025
B
Dolina Kłodawy
PLH220007
B

 W ramach tworzonego systemu ochrony przyrody Natura 2000 z terenu Powiatu Gdańskiego włączone mają być do niego OSO „Dolina Dolnej Wisły” (na podstawie Dyrektywy Ptasiej RE) oraz dwa SOO: „Dolina Kłodawy” i „Dolina Reknicy” (na podstawie Dyrektywy Siedliskowej RE). Ponadto planowane jest powiększenie Przywidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz utworzenie dwóch nowych Skarszewskiego i Kociewskiego (wszystkie częściowo na obszarze Powiatu Gdańskiego).

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody 39 336,6 ha
 

Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
  • Ścieżki edukacyjne
    • Wycieczki szlakami pieszymi regionu gdańskiego
    • Trasy Rowerowe na Żuławach Gdańskich, Motława przez Żuławy Gdańskie
  • Wycieczki z przewodnikiem - brak danych
  • Prelekcje - brak danych
  • Wydawnictwa –  brak
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

brak danych

Powiat Kartuski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy - nie występuje

Rezerwaty przyrody 

  • Nazwa: Stare Modrzewie
    • lokalizacja: gm. Kartuzy
    • wielkość [ha]: 4,85
    • główne walory przyrodnicze: Stanowisko modrzewia europejskiego w wieku ok. 200 lat na siedlisku kwaśnej buczyny i grądu
  • Nazwa: Zamkowa Góra
    • lokalizacja: gm. Kartuzy
    • wielkość [ha]: 8,88
    • główne walory przyrodnicze: Kwaśna i żyzna buczyna pomorska z ok. 250 - letnim drzewostanem na szczycie i zboczach wzgórza morenowego
  • Nazwa: Kurze Grzędy
    • lokalizacja: gm. Kartuzy
    • wielkość [ha]: 170,7
    • główne walory przyrodnicze: Bór bagienny i lasy dębowo - bukowe, stanowiska szeregu rzadkich i chronionych roślin naczyniowych i zarodnikowych
  • Nazwa: Jezioro Turzycowe
    • lokalizacja: gm. Kartuzy
    • wielkość [ha]: 11,39
    • główne walory przyrodnicze: Rezerwat utworzony dla ochrony stanowiska turzycy skąpokwiatowej, które zaniknęło pomimo utworzenia rezerwatu. Jeziorko dystroficzne otoczone torfowiskem z fragmentami boru bagiennego i brzeziny bagiennej.
  • Nazwa: Staniszewskie Błoto
    • lokalizacja: gm. Kartuzy
    • wielkość [ha]: 130,41
    • główne walory przyrodnicze: Leśne i fragmenty nieleśnych zbiorowisk roślinnych na glebach torfowych ( bór bagienny, brzezina bagienna, fragmenty torfowisk przejściowych.) Jedna z największych w województwie populacji widłaka jałowcowatego, stanowisko szeregu innych rzadkich i chronionych roślin naczyniowych i zarodnikowych - wrzościa bagiennego.
  • Nazwa: Leśne Oczko
    • lokalizacja: gm. Kartuzy
    • wielkość [ha]: 31,66
    • główn